He sä mi so vel, un icksä em keen Wort,
un all wat ick sä, weer: Jehann, ick mutt fort!

He sä mi vun Lev un vunHimmel un Eer,
he sä mi vun allens - ick weet ni mal mehr!

He sä mi so vel, un ick sä em keen Wort,
un all wat ick sä, weer: Jehann, ick mutt fort!

He heel mi de Hann’, un he be miso dull,
ick schull em doch gut wen, un obick ni wull?

Ick weer je ni bös, awer sä doch keen Wort,
un all wat ick sä, weer: Jehann, ick mutt fort!

Nu sitt ick un denk, un denkjümmer deran,
mi düch, ick muß segthebbn: Wa geern, min Jehann!

Un doch, kumt dat wedder, so segg ick keen Wort,
un hollt he mi, segg ick: Jehann, ick mutt fort!


Das Gedicht "He sä mi so vel" stammt von   (1819 - 1899).





Das Gedicht als solches verdichtet Sprache und veranschaulicht den Inhalt durch die Verwendung rhetorischer Mittel (z.B. Metaphern (Bildsprache), Anaphern (Wiederholungen), etc.). Diese lyrischen Texte zeichnen sich durch eine strukturierte Form (Verse, Strophen) und einen spezifischen Rhythmus (Reim) aus.

Empfehlungen

Weitere gute Gedichte des Autors:



Die Wörter und Sätze vermitteln nicht nur einfach Informationen, sondern kondensieren & destillieren Stimmungen, Gefühle, Gedanken oder Beobachtungen. Es ist eine der ältesten literarischen Textformen und lebt davon, dass Sprache nicht nur bedeutet, sondern auch klingt, schwingt und wirkt.





Zur Startseite: Gedichte